Psycho Rafa doet boekje open

Waddup Anand,

Ik zie dat je de laatste tijd ingezonden brieven op je site publiceert. Je plaatste zelfs al een keer een brief van mijn grote kleine vriend Wesley. Nu wil ik ook graag gebruik maken van je service. Er moet me namelijk iets van het hart, want zoals je misschien wel weet, is mijn huwelijk op de klippen gelopen. Nu doen er allemaal verhalen de ronde dat ik Sylvie, mijn vrouw, geslagen zou hebben. Ik wil die verhalen ontkrachten. Er klopt namelijk geen kut van.

We waren laatst op een feestje. Op dat feestje zou ik in het bijzijn van andere mensen een tik hebben uitgedeeld. Nu deel ik wel vaker tikken uit, maar niet in het bijzijn van andere mensen. Zie je? Dat klopt dus al niet aan het verhaal. Ik kan Sylvie niet geslagen hebben omdat er andere mensen aanwezig waren. Als ik Sylvie waterpas had willen leggen, dan had ik wel even een rustig plekje met haar opgezocht. Dan was ik bijvoorbeeld naar de wijnkelder gegaan. Zo doe ik dat thuis ook en ik ben daar echt nog nooit betrapt. Nou ja, behalve door mijn zoontje dan. Maar die heb ik toen bedreigd en die trekt nu absoluut nooit meer zijn bek open. Mocht hij dat wel doen, dan gaat mama eraan. Dat is tenminste wat ik mijn zoontje heb verteld. Wat hij niet weet is dat ik zijn moeder tot gehakt zou vermalen. Daarna zou ik mijn zoon een pasta da mama voorschotelen, naar voorbeeld van Eric Cartman in South Park. Begrijp me niet verkeerd hoor. Ik ben beslist geen psychopaat. Dat is de afgelopen jaren toch wel duidelijk geworden? Ik ben een kei rustige boy. Dit stille water kent geen diepe gronden. Ik ben de rust zelve. What you see is what you get. Maar kom niet met me fucken, want dan haal ik je ouders door de gehaktmolen. Ja ‘ouders’ als in meervoud ja. In het geval van mijn zoon kan dat alleen niet, want hoe zou ik mezelf aan hem moeten voeren? Dat is praktisch onmogelijk.

Nee Anand, ik heb Sylvie niet geslagen op dat feest. Als mensen iets gezien hebben, dan hebben ze hun waarneming verkeerd geïnterpreteerd. Waarschijnlijk zagen ze Sylvie tegen mijn gebalde vuist oplopen. Daarna viel ze op de grond en rolde ze met flinke vaart tegen de stalen neus van mijn schoenen. Je weet hoe Sylvie is toch? Een echte dramakoningin. Ze was niet voor niets actrice. Nu gebruikt ze haar acteerskills om mijn zoontje van me af te pakken. Ik weet niet waarom ze dat doet Anand. Ik heb haar altijd, soort van, goed behandeld. Ik heb haar altijd netjes naar de dokter gebracht na een ruzie, en heb zelfs de kanker uit haar borst geslagen toen dat hoogst noodzakelijk was. Sylvie beweert nu dat ik haar niet genezen heb, maar dat die suffe artsen in het ziekenhuis daarvoor verantwoordelijk zijn geweest. Nou, fuck you Sylvie. Ik weet wel beter. Ik heb de goddelijke kracht gekregen om kanker te genezen. Ik ben een soort Jezus. Nee, ik ben Jezus. Jezus van der Vaart, de man die water in thee veranderde. Gewoon tijdens de rust van een voetbalwedstrijd en slechts gebruikmakend van een vreemd ogend zakje, met daarin een onbekende substantie.

Zou Jezus Sylvie slaan? Ik denk het niet. Ik weet zelfs wel zeker van niet. Zij die anders beweren, kunnen voortaan maar beter hun ouders in de smiezen houden. Want zie je Anand, Eric Cartman was een visionair. Hij wist dat je iemand ultiem kon straffen door hem zijn eigen ouders te laten eten. Ook wat betreft andere zaken had hij volgens mij gelijk. Daarom werk ik nu in Duitsland. Mocht er straks weer een oorlog uitbreken, dan sta ik in ieder geval aan de goede kant. Maar oké, ik denk dat ik het boekje nu wel voldoende open heb gedaan. Zie het boekje in dit geval als de bijbel. Een bijbel die door mij, Jezus van der Vaart, geschreven is. Het is een bijbel die de waarheid en niets dan de waarheid bevat. En geloof me, je kunt het maar beter geloven.

Saluut,

Rafael